Rozdział 3

w tle.

***

Kiedy byłam za drzwiami frontowymi rozejrzałam się dookoła. Nie mogłam znowu zostawić tego wszystkiego i uciec. Zbyt wiele razy uciekałam. Irlandia, Nowy York, Paryż.. I teraz Londyn. Muszę w końcu stawić czoła losowi. Koniec z uciekaniem, koniec raz na zawsze! 

Moje życie w końcu zaczęło się układać, tutaj w Londynie z moją przyjaciółką Alex, która nic nie wie..

Rzucając torbę gdzieś pod nogi wbiegłam na górę. Moim celem była czarna szkatułka, którą wyjęłam z dna szafy. Usiadłam na łóżku i ostrożnie ją otworzyłam. Delikatnie wyjęłam pistolet sprawdzając czy magazynek jest pełny.

Niemal podskoczyłam do sufitu, kiedy usłyszałam trzaśnięcie drzwi wejściowych. W ekspresowym tempie schowałam broń do szkatułki i ponownie zagrzebałam ją na dnie szafy. 

Przeczesałam włosy dłonią i postanowiłam zejść na dół, żeby porozmawiać o tym wszystkim z Alex. Kiedy byłam w połowie drogi, zamarłam. Zobaczyłam Niall'a, który stał w przedpokoju i uśmiechał się do mnie sztucznie. Przełknęłam głośno ślinę rozważając czy nie wrócić do pokoju po pistolet i nie zastrzelić go tu i teraz.

- Oh, Katie jesteś w domu! - radosny głos Alex wypełnił korytarz. 

- No, tak wyszło. - mruknęłam piorunując blondyna wzrokiem. 

- Kate to Niall, Niall to Kate. - słowa brunetki wypaliły dziury w moich uszach.

Doskonale wiem kto to Alex!

- Cokolwiek. - wzruszyłam ramionami wymijając ich, po czym weszłam do salonu.

Czy się bałam? Oczywiście, że tak! Strach dosłownie wypełniał każdą moją komórkę w organizmie. Przecież On mógł w każdej chwili wyjąć broń i zabić nas bez żadnego problemu, jak zawsze.

Usiadłam na kanapie i próbowałam utrzymać swoje nerwy na wodzy, kiedy oboje usiedli razem ze mną. Muszę przyznać, że należy mi się złoty medal, bo udawało mi się to naprawdę dobrze. 

- Więc Katie, siedzisz cały dzień w domu? - zapytała Alex patrząc na mnie porozumiewawczo.

Oh, ty mała suko. 

- Nie, w zasadzie to zaraz wychodzę. - skłamałam uśmiechając się w miarę naturalnie.

- Gdzie, z kim? - dopytywała.

Oh, nie udawaj, że Cię to obchodzi!

- Nie twój zasrany biznes, kochanie. - zacmokałam z rozbawieniem patrząc na jej twarz.

Niall zaśmiał się cicho na co od razu zgromiłam go wzrokiem.

- Pieprz się. - syknęła udając zdenerwowaną.

- Z tobą zawsze. - uśmiechnęłam się ironicznie i w tym samym momencie mój telefon zasygnalizował mnie o wiadomości tekstowej.

Od; Justeeeeeeeeeen ♥

Niall Cię namierzył.

Nie pieprz, sherlock'u!

Do; Justeeeeeeeeeen ♥

Siedzę z nim jednym pokoju.

Może nie za mądre posunięcie z mojej strony, ale nie mam zamiaru pieprzyć się z tym tematem.

Omiotłam spojrzeniem Alex i Niall'a którzy o czymś dyskutowali.

Skurwiel, wiem w co gra!

Podniosłam się z miejsca i bez słowa opuściłam salon.

Bez pozdrowień, szmaty.

Złapałam torbę i wyszłam trzaskając drzwiami. Moje nerwy dopiero teraz opadły ale nie na długo, kiedy zobaczyłam czarnego range rovera a raczej osobę z niego wysiadającą.

O nie!

Moją pewność siebie powoli trafiał szlag, kiedy zmniejszał dystans między nami.

Był ubrany dość normalnie. Czarne jeansy z niskim stanem,białe airforce, czarna ramoneska i tego samego koloru t-shirt. Jego włosy były idealnie ułożone a zarost był nieco mniejszy niż wczoraj.

Właśnie teraz mnie olśniło! Przecież mieliśmy iść na kawę.

Cholera, gratulacje Katie.

- Cześć piękna. - uśmiechnął się lekko i włożył dłonie do kieszeni.

- Hej. - bąknęłam uciekając wzrokiem.

Przestań być tak onieśmielający!

- Gotowa? - zapytał pokazując ręką na swój samochód.

- A mam inne wyjście? - mruknęłam nie czekając na odpowiedź. Chyba zrozumiał, że to pytanie retoryczne. 

Otworzył przede mną drzwi jak na *kaszle* gentelmana przystało. 

Usiadłam na swoim miejscu a za chwile Liam siedział po swojej stronie odpalając silnik.

Cisza która wypełniała auto była denerwująca, bardzo.

- Mogę Cię o coś spytać? - mruknęłam patrząc w okno.

- To zależy. - odpowiedział beznamiętnie.

- Twój zleceniodawca.. - odchrząknęłam. - Nazywał się Trevor O'connor? - dokończyłam przenosząc swój wzrok na sylwetkę chłopaka. Nie wydawał się być poruszony moim pytaniem. 

- Tego nie mogę Ci powiedzieć, Kate. - odparł zatrzymując samochód.

Oh, Jasne.

- Lepiej żebyś w to nie brnęła - ostrzegł mnie wysiadając z auta i po chwili otwierał moje drzwi. - Jasne? - zapytał unosząc jedną brew.

- Jasne. - warknęłam idąc w stronę kawiarni.

Wnętrze było przytulne. W odcieniach błękitu i bieli, całkowite przeciwieństwo Coffe Heaven.

Podeszliśmy do lady składając zamówienia.

- Zajmij jakiś stolik. - wymruczał mi do ucha pochylając się nade mną. Skinęłam głową i weszłam wgłąb lokalu wybierając miejsce przy oknie na końcu sali. Usiadłam na jednym z krzeseł, wyciągnęłam swój telefon który brzęczał uporczywie. Odebrałam połączenie i przyłożyłam telefon do ucha.

- Halo? 

- Kat, zmieniłaś się od ostatniego czasu. Ile minęło? Trzy lata? Mniejsza z tym. Ciekawe bzdury wcisnęłaś Alex, muszę przyznać! Rodzice nie żyją? Dobre!

- Odpieprz się. - wysyczałam czując jak moje mięśnie się napinają. 

- Ładna ta twoja Alex.. - zaśmiał się.

- Tylko ją tkniesz to...

- To co? No co mi zrobisz, kicia?

- Odstrzelę Ci łeb przy samej dupie, rozumiesz? Masz ją zostawić w spokoju to sprawa między mną a tobą. - warknęłam zaciskając pięści.

Mam ochotę zabić skurwiela.

W odpowiedzi na moje słowa usłyszałam śmiech i odgłos zakończonego połączenia.

Kurwa!

Warknęłam mocno zaciskając powieki, kiedy je otworzyłam napotkałam intensywne spojrzenie Liama.

O Boże, co jak słyszał rozmowę?

- Wszystko w porządku? - zapytał o dziwo łagodnie.

- Tak wszystko okay. - skłamałam posyłając mu słaby uśmiech. 

- Nie kłam. - ostrzegł ostrym tonem.

Oh, sorki już pędzę Ci mówić prawdę!

- Katie, widzę, że coś cię gryzie. - westchnął a ton jego głosu był znowu łagodny. 

- Tak, gryzie. Ale nie widzę powodu dla którego miałabym Ci o tym mówić. - odpowiedziałam szorstko.

- Dlaczego jesteś taka uparta?! - warknął zaciskając szczękę. - Daj sobie pomóc. - mruknął drapiąc się w kark.

- Pomóc? - zapytałam z rozbawieniem. - Jeszcze kilkanaście godzin temu chciałeś mnie zabić. - uśmiechnęłam się sztucznie krzyżując ręce na piersi .

Liam spiął się momentalnie a jego oczy pociemniały. 

- Chciałem. - warknął. - O ile mi wiadomo to czas przeszły panno Crawford. - parsknął opierając się o krzesło. 

- Ale z Ciebie dupek! - westchnęłam z politowaniem kręcąc głową. 

- Dupek? Oh, nie tak wulgarnie Katie. - zaśmiał się.

- Wolisz skurwiel? Proszę bardzo. - prychnęłam.

Liam uderzył ręką w stół.

Ups? 

- Starałem się być miły Kate, ale do cholery mi tego nie ułatwiasz! - wysyczał przez zaciśnięte zęby.

- Mówi się trudno. - wzruszyłam ramionami ciągle patrząc na jego zdenerwowaną twarz.

Chciał coś powiedzieć ale mój telefon zaczął dzwonić. 

- Jasne! - zaśmiał się ironicznie odwracając głowę w stronę okna. Zignorowałam jego zachowanie odbierając połączenie.

- Jak to siedzisz z nim w jednym pokoju?! - krzyk Justina był tak głośny, że Liam odwrócił swoją głowę w moją stronę. 

- Siedziałam, J. - westchnęłam wystukując palcami jakiś rytm na blacie. 

- Gdzie teraz jesteś? - zapytał nieco spokojniej.

- W kawiarni z... - popatrzyłam na Liama i jego ostre spojrzenie - Z kolegą. - dokończyłam gryząc wargę. - Muszę kończyć Justin, pa. - zakończyłam połączenie dalej patrząc na Liama jego wzrok był nieobecny.

Boże, wygląda jak nawiedzony!

Gdy kelner przyniósł nam nasze zamówienia dopiero wtedy "wrócił" do świata żywych. 

- Jak chciałeś mnie nazwać przed telefonem? - zapytałam biorąc łyka kawy.

- Suką.Chciałem nazwać Cię zwyczajną suką. - wzruszył ramionami słodząc swoje latte. 

- Dzięki.- mruknęłam ma co Liam zakrztusił się swoim napojem.

- Co powiedziałaś? - zapytał wycierając usta.

- Dzięki. - wzruszyłam ramionami. - To dla mnie komplement. - dodałam odstawiając filiżankę na stolik.

Zdziwiony, co kurwa?

- Interesujące. -westchnął pijąc kawe. - Nigdy żadna dziewczyna nie wzięła tego za komplement. - sapnął patrząc w moje oczy.

- Super. - rzuciłam niezainteresowana. - Słuchaj ja muszę iść. Mam parę spraw do załatwienia. - podniosłam się z miejsca strzepując niewidzialny pyłek ze spodni.

- Odwiozę Cię. - zaoferował patrząc na moją sylwetkę. 

- Nie, dzięki. Przejdę się. - uśmiechnęłam się lekko. - Pa Liam. - rzuciłam na odchodne po czym wszyłam z kawiarni. 

Oczywiście nie miałam żadnych "ważnych spraw" do załatwienia. Miałam poprostu serdecznie dość jego towarzystwa i tej toksycznej atmosfery.
Przeszłam spory kawałek, kiedy ktoś pociągnął mnie za ramie i uderzył w twarz chyba z pięści nie zarejestrowałam tego wiem, że ból był potworny. Moim ciałem zawładnął strach. Upadłam na chodnik i zostałam skopana. Brzuch, plecy, twarz. Jedyne co zdołałam zapamiętać to słowa napastnika.

" Z pozdrowieniami od Niall'a, dziwko." Po czym zwyczajnie zemdlałam.

Obudziłam się o dziwo w swoim łóżku. Chciałam się podnieść ale ból całego ciała był tak ogromny, że tylko jęknęłam z bólu. Przy moim łóżku momentalnie pojawił się Justin.

- Nie ruszaj się zbyt gwałtownie. - powiedział łagodnie po czym usiadł na łóżku.

- Skąd się tu wzięłam? - zapytałam obracając głowę w stronę przyjaciela.

Justin spuścił głowę patrząc w swoje stopy.

- Znalazłem Cię. - westchnął cicho. - To znaczy widziałem, że kogoś biją.. Ale skąd mogłem wiedzieć, że to ty? - sapnął podnosząc wzrok na moją twarz. - Przepraszam, Katie. - szepnął zagryzając wargi.

- Hej, Juss. - poklepałam go po plecach. - Przecież to nie twoja wina. - uśmiechnęłam się do niego na co chłopak od razu się rozpogodził. 

Delikatnie podniosłam się do pozycji siedzącej. Nie było się oczywiście bez syczenia z bólu.

- W skali od jednego do dziesięciu jak bardzo źle wyglądam? - zapytałam krzywiąc się, kiedy Justin pomagał mi stanąć na nogi.

- Um.. Jedenaście. - podrapał się w kark spuszczając wzrok.

Wywróciłam oczami z myślą, że dramatyzował, ale kiedy zobaczyłam się w lustrze.. Cholera miał rację!

Wyglądałam koszmarnie? Tragicznie? Nawet te słowa nie opisywały mojego stanu. 

Duże limo pod moim lewym okiem było przerażające nie wspominając o całym sinym prawym policzku. Przełknęłam łzy które zaczęły zbierać się w moich oczach i wcześniej się rozbierając weszłam pod prysznic. Całe moje ciało było w siniakach. Sinoniebieskie plamy rozlewały się po moim brzuchu, żebrach i zapewne plecach. 

Po skończonym prysznicu zaczęłam owijać bandażem elastycznym brzuch i żebra aby zniwelować ból w najmniejszym stopniu. Wyszłam z łazienki ubrana w wygodny dres i zobaczyłam... No właśnie nikogo!

Westchnęłam pod nosem biorąc do ręki karteczkę zostawioną przez Justina.

O prace się nie martw, masz wolne do końca tygodnia. 

Ps. Musiałem spadać, interesy. xx

Uśmiechnęłam się pod nosem i zdecydowałam się zejść na dół. Czekałam na najgorsze.. Czyli na reakcję Alex.

Kiedy byłam już w kuchni brunetka siedziała i czytała poranną gazetę, więc chciałam niepostrzeżenie otworzyć lodówkę, ale uniemożliwiła mi to moja biała a nawet różowa kotka rasy sfinks, która przebiegła mi pod nogami.

- Jezus! Dixy! - pisnęłam przerażona łapiąc się za klatkę piersiową. 

Czy ten kot chce żebym zdechła na zawał?

Najwyraźniej.

Spojrzałam na Alex. Gazeta leżała na stole a dziewczyna przyglądała mi się z przerażeniem w oczach. Dosłownie w sekundzie stała przy mnie.

- Katie! Co Ci się stało? - krzyknęła zdenerwowana.

- Hej Lexi, Ciebie też miło widzieć. - uśmiechnęłam się wyciągając karton soku z lodówki. - Ktoś mnie wczoraj napadł jak wracałam do domu. - powiedziałam spokojnie i pociągnęłam łyk soku. - Nic wielkiego. - wzruszyłam ramionami.

- Po pierwsze, mówiłam Ci tyle razy.. Nie chlej z kartonu - syknęła wyrywając mi z rąk napój.- A po drugie, cholera jasna Katie! Czy ty się słyszysz?! - krzyknęła wymachując rękoma. - Trzeba z tym iść na policję!

Tak jasne Alex, żeby się zorientowali, że mam fałszywe nazwisko, już biegnę!

- Daj spokój, nic mi nie będzie. - parsknęłam.

- Jasne! Trzy razy. - warknęła wstawiając sok z powrotem do lodówki.

- Idę do siebie. - mruknęłam wychodząc z kuchni.

- Chwila! A śniadanie? - krzyknęła za mną.

- Jakoś straciłam apetyt. - odkrzyknęłam zamykając za sobą drzwi. 

Świetnie, stało się to, czego najbardziej się obawiałam. Pokłóciłam się z Alex tylko dlatego, że nie zna prawdy...

~*~

Hej kochani!

Mamy trzeci rozdział który przepisywałam i przepisywałam. 

No nic! Ważne, że jest!

Bardzo też proszę abyście komentowali rozdział wystarczy emotka a znaczy to dla mnie bardzo wiele.

(przepraszam za jakiekolwiek błędy.)

Much love xoxo

~ Katie.